Tylko ja jestem mądra.
Tylko ja jestem piękna.
Tylko ja tak sądzę.

Żartuję oczywiście i bynajmniej nie w trzecim zdaniu. Jak zamknąć siebie w kilku słowach? Może tak - wszystko zaczyna i kończy się dla mnie w kawie (chyba wypada wiersz o tym napisać..).
Żyję sobie dość niedługo, ale czas tę ułomność na pewno naprawi. Nieodmiennie fascynuję się brzmieniem języków obcych oraz nieobcych i możliwościami jakie każdy z nich daje. Słabość mam do języków słowiańskich, w których wszystko się po bożemu odmienia Na szczęście podczepiając się pod Chomsky'ego: wszystkie języki są słowiańskie.
Nieodmiennie też i ślepo zakochana jestem w języku migowym. Obawiam się, że bez wzajemności. Strasznie ograniczona jestem w swojej mimice, jak to często bywa u słyszących.
Moje studia dały mi narzędzia przeklęcie doskonałe do krytykowania wszelkich tekstów. Mąci mi się w głowie, że złapałam dystans i nie dostrzegam sensu łapania haków czy też gwoździ, by się poczuć lepiej. Wszyscy jesteśmy grafomanami (czy Chrystusami to nie wiem). Ale kółko grafomańskie to niezłe towarzystwo, Stendhal też był grafomanem. Najprawdziwszym. Jego przymus pisania był tak ogromny, że pisał nawet na swoich szelkach.
Wciąż niepewna jestem istnienia rzeczywistości. Wydaję się sama sobie halucynacją. Jak umrę, dowiem się, że żyłam. Może.
Koniec gadania.